Skip to content

Klasa leków antyretrowirusowych i ryzyko zawału mięśnia sercowego ad 5

2 miesiące ago

519 words

Panel A pokazuje częstość występowania zawału mięśnia sercowego zgodnie z kumulatywną ekspozycją na inhibitory proteazy i nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy wśród pacjentów, którzy nie byli wystawieni na działanie innej klasy leków. Surowe wskaźniki zapadalności u pacjentów wystawionych na działanie analogów nienukleozydowych były znacznie niższe w tej analizie niż w analizie obejmującej wszystkich pacjentów (ryc. 2A), chociaż przedziały ufności były znacznie szersze ze względu na mniejszą liczbę podmiotów uwzględnionych w tych analizach. Panel B pokazuje nieskorygowane względne wskaźniki zawału mięśnia sercowego według ekspozycji na inhibitory proteazy i nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy u pacjentów, którzy nie byli eksponowani na inną klasę leku. Po włączeniu ekspozycji jako zmiennych ciągłych, skorygowana względna stopa na rok ekspozycji na inhibitory proteazy wynosiła 1,15 (95% CI, 1,06 do 1,25), a roczna ekspozycja na nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy wynosiła 0,94 (95% CI, 0,74 do 1,19). Są to dwie odrębne analizy, które zostały dostosowane do wieku, płci, rodzinnej historii choroby niedokrwiennej serca, wskaźnika masy ciała, palenia tytoniu, historii chorób sercowo-naczyniowych, grupy transmisji, rasy lub grupy etnicznej oraz roku kalendarzowego. Paski I oznaczają 95% CI. Częstość zawału serca zwiększyła się wraz ze wzrostem czasu ekspozycji na obie grupy leków (wykres 2A i tabela 2, model nieskorygowany); na przykład częstość występowania zwiększyła się z 1,53 na 1000 osobolat wśród osób nieotwartych na inhibitory proteazy do 6,01 na 1000 osobolat wśród osób narażonych na inhibitory proteazy przez ponad 6 lat. Ponieważ jednak wielu pacjentów było narażonych na obie klasy leków, nieskorygowane częstości zdarzeń nie są niezależne. Po skorygowaniu o narażenie na inną klasę leku, rok kalendarzowy i inne znane czynniki ryzyka zawału mięśnia sercowego (z wyjątkiem tych, o których donoszono, że mają związek z terapią przeciwretrowirusową), względna stopa w roku ekspozycji na inhibitory proteazy była 1,16 (95% CI, 1,10 do 1,23), podczas gdy dla nienukleozydowych inhibitorów odwrotnej transkryptazy wynosiło 1,05 (95% CI, 0,98 do 1,13, Figura 2B i Tabela 2, skorygowany model 1). Te powiązania zostały potwierdzone, gdy wykluczono pacjentów narażonych na inną klasę leku (ryc. 3). Skorygowany względny wskaźnik roczny ekspozycji na inhibitory proteazy dla tej podgrupy pacjentów wynosił 1,15 (95% CI, 1,06 do 1,25). Skorygowana względna stopa w roku ekspozycji na nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy wynosiła 0,94 (95% CI, 0,74 do 1,19).
Niewielkie zapadalność na zawał serca zwiększyło się u pacjentów, którzy otrzymywali jednocześnie leki z obu klas (97 zdarzeń w liczbie: 18,1 osobo-lat, częstość występowania, 5,77 na 1000 osobolat) w porównaniu z całą badaną kohortą (częstość 3,65 na 1000 osobo-lat). Różnicę tę wyjaśniono jednak w dłuższej ekspozycji na inhibitory proteazy u pacjentów otrzymujących leki obu klas (względny wskaźnik ekspozycji na obie klasy leków po skorygowaniu o czas ekspozycji w każdej klasie, 1,03 rocznie).
Kontrolowanie pod kątem ekspozycji na nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy jako klasa zmniejszało siłę asocjacji dla inhibitorów proteazy (względna szybkość, 1,11; 95% CI, 1,04 do 1,18) i dla nienukleozydowych inhibitorów odwrotnej transkryptazy (względna szybkość, 1,02; CI, 0,95 do 1,10)
[więcej w: trening biegowy dla początkujących, allegro frikoooo, biomentin ]

0 thoughts on “Klasa leków antyretrowirusowych i ryzyko zawału mięśnia sercowego ad 5”